Από την αναμόρφωση στην… παραμόρφωση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας

Αν και ο τίτλος του θα μπορούσε να αποπνέει κάποια αισιοδοξία, το περιεχόμενό του προμηνύει έντονο πισωγύρισμα σε ότι αφορά την προστασία τους περιβάλλοντος στη χώρα μας.

Διαβάστε Περισσότερα

Καταγγελία στην ευρωπαϊκή επιτροπή για τα αιολικά πάρκα εντός προστατευόμενων περιοχών natura 2000

Περιβαλλοντικές Οργανώσεις ζητούν από την ΕΕ να σταματήσει τη συστηματική παραβίαση της ενωσιακής νομοθεσίας στην Ελλάδα εις βάρος της φύσης

Διαβάστε Περισσότερα

Η επική αποτυχία ιδιωτικοποίησης των νερών στην Αγγλία

Οι μετοχές των ιδιωτικών εταιρειών ύδρευσης να αγοραστούν από το κράτος σε τιμές κτήσης ή τρέχουσες τιμές αγοράς; Αυτό είναι το ερώτημα που απασχολεί ένα όλο και μεγαλύτερο κύκλο ενδιαφερομένων στην Μεγάλη Βρετανία μετά την απόφαση των Εργατικών να επανεθνικοποιήσουν την ύδρευση και την αποχέτευση, όταν θα εκλεγούν στην κυβέρνηση. Η οργή των Βρετανών εναντίον των ιδιωτικών εταιρειών ύδρευσης και αποχέτευσης έφτασε πρόσφατα στα ύψη με αφορμή την δημοσιοποίηση των σχεδίων τους για την περίοδο 2020 – 2025. Απ’ όποια οπτική γωνία και να τα δει κανείς, τιμές καταναλωτή, επενδύσεις στις υποδομές, διαρροές του δικτύου, υπερχείλιση φρεατίων και μόλυνση ποταμιών, αβίαστα προκύπτει ότι η ιδιωτικοποίηση του νερού που επέβαλε η Θάτσερ το 1989 έχει εξελιχθεί σε μια παταγώδη, επική αποτυχία. Σε τέτοιο βαθμό ώστε η συζήτηση για την κρατικοποίηση των εταιρειών ύδρευσης και αποχέτευσης δεν σχετίζεται με το αν, αλλά το πώς: υπό ποιους όρους, πότε, με ποια τιμή, κοκ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Μοναδική εξαίρεση σε αυτή την γενικευμένης εικόνα παρακμής και κατάπτωσης είναι ό,τι σχετίζεται με τη χρηματική οικονομία: μετοχές και χρέη! Εδώ πράγματι οι 15 ιδιωτικές εταιρείες ύδρευσης (3 εκ των οποίων είναι εισηγμένες) εκπλήσσουν όλους με την επινοητικότητά τους καθώς έχουν αποδειχθεί ένα τεράστιο πλυντήριο. Το κατόρθωμά τους συμπυκνώνεται σε δύο αριθμούς: Στα 56 δισ. βρετανικές λίρες που έχουν διανείμει ως μερίσματα στους μετόχους από το 1989 και στα 51 δισ. λίρες χρέους που έχουν φορτώσει τους ισολογισμούς τους! Να ληφθεί δε υπ’ όψη ότι η Θάτσερ παρέδωσε στους ιδιώτες τις εταιρείες ύδρευσης – αποχέτευσης χωρίς να έχουν ούτε μία πένα χρέους. Τι έκαναν έκτοτε οι ιδιώτες; Για να είναι ελκυστική η μετοχή στην αγορά και το χρηματιστήριο διένειμαν κάθε χρόνο υψηλά μερίσματα τα οποία προέκυπταν από νέο δανεισμό. Στην πραγματικότητα η χρηματοοικονομική θέση των εταιρειών επιδεινώνεται όλα αυτά τα χρόνια, καθώς φορτώνονται με μελλοντικές υποχρεώσεις. Η επιβάρυνση δεν είναι ορατή αυτή τη στιγμή λόγω των χαμηλών επιτοκίων. Μέχρι πότε όμως τα επιτόκια θα είναι αρνητικά ή στη ζώνη του μηδενός; Εν συντομία, το κατόρθωμα των ιδιωτών είναι ότι χρησιμοποίησαν τις εταιρείες ύδρευσης ως κέλυφος των δραστηριοτήτων τους για να δανείζονται χρήμα από την αγορά και να το διανέμουν ως μέρισμα στους μετόχους, ενώ οι υπηρεσίες που είναι υποχρεωμένοι να παραδίδουν πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.

Η πηγή των μερισμάτων δεν είναι μόνο το αυξανόμενο εταιρικό χρέος. Είναι και τα τιμολόγια. Στην Αγγλία και την Ουαλία, που είναι οι μοναδικές περιοχές του κόσμου όπου ύδρευση και αποχέτευση είναι πλήρως ιδιωτικοποιημένες, με τα κρατικά μονοπώλια να έχουν δώσει τη θέση τους σε ιδιωτικά μονοπώλια, οι λογαριασμοί του νερού έχουν αυξηθεί αυτή την περίοδο κατά 40%, με αποτέλεσμα 11,5 εκ. καταναλωτές να πασχίζουν να εξοφλήσουν τους λογαριασμούς τους. Με βάση έρευνα του πανεπιστημίου του Γκρίνουιτς αν ύδρευση και αποχέτευση είχαν μείνει στο δημόσιο οι καταναλωτές θα ωφελούνταν 2,3 δισ. λίρες ετησίως, που σημαίνει ότι το κόστος της ιδιωτικοποίησης για κάθε νοικοκυριό ανέρχεται σε 100 λίρες ετησίως. Η αποτυχία του ιδιωτικού τομέα να εξασφαλίσει φθηνό και ποιοτικό νερό δεν αποτελεί βρετανική ιδιαιτερότητα. Με βάση έρευνα του Πανεπιστημίου της Σορβόνης στη Γαλλία, όπου τα δύο τρίτα των υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης προσφέρονται από τον ιδιωτικό τομέα στη βάση συμβάσεων παραχώρησης, η τιμή του νερού που παρέχεται από τους ιδιώτες είναι κατά μέσο όρο 16,6% υψηλότερη σε σχέση με την τιμή που παρέχουν οι δήμοι!

Οι ιδιωτικές εταιρείες ύδρευσης ευθύνονται επίσης για την μεγαλύτερη ρύπανση που έχουν ποτέ υποστεί οι βρετανικοί ποταμοί, μετά τη βιομηχανική επανάσταση. Μόνο η Thames Water τον Μάρτιο δέχθηκε πρόστιμο ύψους 20 εκ. λιρών επειδή έριξε στον ποταμό Τάμεση περισσότερα από 4,2 δισ. λίτρα ακαθαρσιών. Και δεν ήταν εξαίρεση. Με βάση δήλωση του τότε Συντηρητικού υπουργού Περιβάλλοντος Μάικλ Γκόουβ μόνο το 16% των ποταμών, λιμνών, εκβολών και βρίσκεται σε «πολύ καλή ή καλή κατάσταση» κι αυτό συμβαίνει εξ αιτίας των εταιρειών ύδρευσης και αποχέτευσης. Στη Σκοτία, αντίθετα, όπου ύδρευση και αποχέτευση παραμένουν στο δημόσιο η ποιότητα των υδάτων είναι πολύ υψηλότερη, σε σχέση με Αγγλία και Ουαλία, και συγκρίνεται με την ποιότητα των υδάτων της Σκανδιναβίας. Προς διάψευση μάλιστα κι όσων λέγονται για την ικανότητα του ιδιωτικού τομέα να αποφεύγει σπατάλες, τουλάχιστον το 20% του νερού χάνεται καθημερινά σε διαρροές λόγω της απαρχαίωσης και κακής συντήρησης του δικτύου, με βάση τους Financial Times στις 19 Ιουλίου 2019.

Η αποτυχία του ιδιωτικού τομέα να διαχειριστεί την ύδρευση και αποχέτευση σε όλη την Ευρώπη προκάλεσε ένα κύμα επανεθνικοποίησης των ιδιωτικών εταιρειών ύδρευσης, με κορυφαία παραδείγματα το Παρίσι και το Βερολίνο.

Δοθέντων των παραπάνω η αναφορά του βουλευτή της ΝΔ, Μπ. Παπαδημητρίου, στη χαμηλή τιμή του νερού που πίνουμε, μόνο ως άνοιγμα της συζήτησης για την ιδιωτικοποίηση των εταιρειών ύδρευσης μπορεί να αντιμετωπισθεί. Σαν λαγός λειτούργησε ο πρώην δημοσιογράφος του Σκάι. Υπ’ αυτή την έννοια η αναφορά του ήταν διαφωτιστική γιατί έδειξε ότι ιδιωτικοποίηση και άνοδος της τιμής του νερού πάνε χέρι – χέρι. Οι μεγαλύτεροι άλλωστε θα θυμούνται ότι ανάλογη συζήτηση, για τη χαμηλή τιμή του ρεύματος, είχε προηγηθεί της έναρξης της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ και του ηλεκτρικού ρεύματος. Για να φτάσομε σήμερα το 50% των νοικοκυριών να είναι ενεργειακά φτωχοί…

Ένα χειροκρότημα για όσους “Μένουμε Χωράφι”

Μένουμε χωράφι και συνεχίζουμε να παράγουμε

Ζούμε, αν μη τι άλλο, διαφορετικές καταστάσεις και παράξενες εποχές. Οι συνήθειές μας αλλάζουν και έχουμε αρχίσει σιγά σιγά να προσαρμοζόμαστε σε νέα δεδομένα και σε μια καινούρια ζωή.

Μεταξύ όλων των άλλων τα χειροκροτήματα και τα «ευχαριστώ» πάνε κι έρχονται.

Γιατροί, νοσηλευτικό προσωπικό, οι υπάλληλοι των καταστημάτων που μας προμηθεύουν τα απαραίτητα για τη διατροφή μας, έχουν ριχτεί όλοι στη μάχη για την αντιμετώπιση της κρίσης και εισπράττουν δικαίως την ευγνωμοσύνη όλων μας.

Τι γίνεται όμως με τα μετόπισθεν;

Την ώρα που όλοι μένουμε σπίτι, προστατεύοντας την κοινωνία και τον εαυτό μας, υπάρχουν άνθρωποι που φροντίζουν για το μέλλον μας.

Οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι, οι ψαράδες, οι μελισσοκόμοι και όσοι ασχολούνται με τη μεταποίηση αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, συνεχίζουν ακάθεκτοι να κάνουν αυτό που κάνουν όλα αυτά τα χρόνια. Να μας εξασφαλίζουν τα απαραίτητα για να ζούμε.

Σκέψου για μια στιγμή

Σε τι κατάσταση θα βρισκόμασταν αυτή τη στιγμή αν δεν υπήρχε στη χώρα επάρκεια σε γάλα, σε ελαιόλαδο, σε μέλι, σε ψάρια, σε αλεύρι, σε ρύζι, σε κηπευτικά, σε φρούτα, σε όσπρια, σε κρέας, σε αυγά;

Αυτονόητο θα σκεφτείς. Καθόλου θα σου απαντήσω.

Σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση που οδεύει στο να μειώσει τον προϋπολογισμό της νέας Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) με την πρόφαση ότι η Ευρώπη δε χρειάζεται διατροφική επάρκεια και σε μια Ελλάδα που συρρικνώνει όλο και πιο πολύ τον αγροτικό της τομέα με τους πολιτικούς να υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα πρέπει να στραφεί σε νέες τεχνολογίες και να εγκαταλείψει το χωράφι και την παραγωγή, είναι δεδομένο ότι οδηγούμαστε σε συρρίκνωση της παραγωγής.

Βέβαια, ο κορωνοϊός μας έχει κάνει να δούμε τα πράγματα αλλιώς. Ένας μικροσκοπικός αόρατος εχθρός έχει έρθει να ανατρέψει τόσο τη λογική της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και την πολιτική της Ελλάδας.

Σε μια χώρα που επένδυσε οικονομικά στα εσπρεσάδικα και στην παροχή υπηρεσιών, σε μια χώρα που αυτή τη στιγμή χάνει τη βαριά βιομηχανία του τουρισμού, σε μια χώρα που επί χρόνια θεώρησε το ξένο ως πιο γλυκό, αυτοί που σήμερα συνεχίζουν να παράγουν είναι οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι.

Κανείς δεν ξέρει πόσο θα κρατήσει η κρίση που βιώνουμε και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πόσο βαθιές και μακροχρόνιες θα είναι οι οικονομικές επιπτώσεις της.

Αυτό που σίγουρα ξέρουμε είναι ότι το πιο βασικό, το πιο ζωογόνο γρανάζι της μηχανής, η γεωργία της Ελλάδας, συνεχίζει να γυρνάει με αμείωτο ρυθμό.

Είναι το γρανάζι που θα δώσει πνοή στη χώρα τα επόμενα χρόνια που αναμένεται να είναι δύσκολα; Το πιο πιθανό.

Ένα χειροκρότημα λοιπόν και για όσους μένουμε χωράφι. Κι ας μη βγούμε στα μπαλκόνια, ας μην μοιραστούμε την ευγνωμοσύνη μας στα social media. Ας τους χειροκροτήσουμε στηρίζοντας την ελληνική παράγωγή και τα ελληνικά προϊόντα, ειδικά τώρα που το έχουμε ανάγκη ίσως πιο πολύ από ποτέ.

Μένουμε χωράφι. Ψωνίζουμε ελληνικά. Στηρίζουμε τον Έλληνα παραγωγό.

Απ’ ότι φαίνεται άλλωστε η γεωργία αρχίζει να παίρνει τα σκήπτρα της βαριάς βιομηχανίας της χώρας, τουλάχιστον για τα χρόνια που έρχονται.

 

Πηγή: votanistas.com

Ουαρσάν Σάιρ: «Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία…»

«Πρέπει να καταλάβεις ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα, εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά…»

Διαβάστε Περισσότερα

Οι... υπεράνω των εξορύξεων στη Μεσόγειο

Στην Απουλία της Ιταλίας με συνεχείς κινητοποιήσεις οι κάτοικοι ζητούσαν την απαγόρευση των ερευνών για κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου και των εξορύξεων. Αντίστοιχες αντιδράσεις υπήρξαν και στην Ισπανία.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ - ΙΣΠΑΝΙΑ ΚΑΙ ΙΤΑΛΙΑ.

 «Ηταν ένα κακό όνειρο. Ευτυχώς ξυπνήσαμε». Στον τελευταίο όροφο του κτιρίου του περιφερειακού συμβουλίου της Ιμπιζας, με φόντο το παλιό κάστρο του νησιού, ο αντιπεριφερειάρχης Βισέντ Μαρί κάνει μια αναδρομή στην εποχή κατά την οποία οι θάλασσες γύρω από το στολίδι της ισπανικής τουριστικής βιομηχανίας είχαν παραχωρηθεί για έρευνες υδρογονανθράκων. Ηταν τότε που οι δημοτικές και περιφερειακές αρχές συμμάχησαν με τις επιχειρήσεις, τις οικολογικές οργανώσεις και την κοινωνία του νησιού σε μια επίδειξη ενότητας που δεν είχε προηγούμενο, με σκοπό να εμποδίσουν όχι μόνο τις εξορύξεις αλλά και τις έρευνες.

«Αν προχωρούσαν οι έρευνες, υπήρχε περίπτωση να βρεθεί πετρέλαιο και αυτό να οδηγήσει στην αλλαγή του οικονομικού μοντέλου μας», λέει ο Μαρί. Ο ανώτατος αξιωματούχος του νησιού εξηγεί ότι η Ιμπιζα ενδιαφέρεται να προστατεύσει τη φήμη της και να χρησιμοποιήσει τον τουρισμό ως μοχλό για την προώθηση των τοπικών αλιευτικών και αγροτοδιατροφικών προϊόντων σε ξενοδοχεία και εστιατόρια, όχι να διακινδυνεύσει την ποιότητα των θαλασσών μέσα από εξορύξεις. Οι κάτοικοι των Βαλεαρίδων προτιμούν να μείνουν με την περιέργεια για το αν υπήρχαν τελικά εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα γύρω από τα νησιά τους παρά να αλλάξουν παραγωγικό μοντέλο. «Είμαστε καλά όπως είμαστε», λέει ο Μαρί. Οκτώ χρόνια αργότερα, η μάχη που ξεκίνησε στην Ιμπιζα έχει πετύχει τον άμεσο στόχο της (οι σεισμικές έρευνες στον κόλπο της Βαλένθια δεν ξεκίνησαν ποτέ και η εταιρεία Cairn Energy δεν διατηρεί πλέον ούτε καν γραφεία στην Ισπανία), αλλά και κάτι πολύ περισσότερο: την επικείμενη εγκατάλειψη της εξόρυξης υδρογονανθράκων σε ολόκληρη την Ισπανία.

«Στην επικράτεια της χώρας, περιλαμβανομένων των χωρικών υδάτων, της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας δεν θα εκδοθούν νέες άδειες έρευνας ή παραχωρήσεις εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων», αναφέρει το άρθρο 8 του νομοσχεδίου για την ενεργειακή μετάβαση που η κυβέρνηση Σάντσεθ έχει υποσχεθεί να φέρει προς ψήφιση ώς τα μέσα Μαρτίου. Το σκέλος αυτό του νόμου θεωρείται δεδομένο, ενώ η συζήτηση επικεντρώνεται στο αν η απαγόρευση θα καλύπτει και την ανανέωση των λιγοστών αδειών που βρίσκονται σε ισχύ. Ηδη, γνωρίζουμε το αποτέλεσμα των ανάλογων προβληματισμών στη Γαλλία. Από το 2016, η Γαλλία έχει εγκαταλείψει τις έρευνες και εξορύξεις υδρογονανθράκων στο έδαφος, την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ της ηπειρωτικής χώρας και των υπεράκτιων γαλλικών κτήσεων και επαρχιών. Αποκλείει επίσης την ανανέωση των υπαρχουσών αδειών.

Στην Ιταλία, η άντληση πετρελαίου και φυσικού αερίου έχει τόσο μεγάλη ιστορία, που κάποια κοιτάσματα έχουν ήδη κλείσει τον κύκλο τους και οι παροπλισμένες πλατφόρμες εξόρυξης, για τη διάλυση των οποίων αναζητείται χρηματοδότηση, φθάνουν τις 60. Εκατοντάδες άλλες βρίσκονται σε λειτουργία, κυρίως στη νότια ακτή της Σικελίας, στις ακτές της κεντρικής Αδριατικής και στη φτωχή ορεινή περιοχή Μπαζιλικάτα. Αντί η πολυετής εμπειρία να κάνει τους Ιταλούς πιο δεκτικούς προς τη βιομηχανία άντλησης πετρελαίου και φυσικού αερίου, είχε το αντίθετο αποτέλεσμα. «Ηταν πραγματικά ξεσηκωμός», θυμάται ο πρώην πρόεδρος του περιφερειακού συμβουλίου της Απουλίας, Ονόφριο Ιντρόνα, περιγράφοντας τι συνέβη πριν από μία δεκαετία στη νότια αυτή επαρχία, όταν άρχισαν να πέφτουν βροχή οι νέες αιτήσεις για άδειες ηχοβολιστικών ερευνών και ερευνητικών γεωτρήσεων. «Η Απουλία είχε κάνει μια μεγάλη προσπάθεια για να βελτιώσει τις ακτές, είχαμε φτιάξει βιολογικούς καθαρισμούς για τα λύματα, είχαμε ποντάρει πολύ στην ποιότητα των θαλασσών μας», λέει ο Ιντρόνα. «Συνεργαστήκαμε με τις τοπικές πρωτοβουλίες κατά των εξορύξεων που εμφανίστηκαν σε όλες τις παραλιακές πόλεις και με τις άλλες επαρχίες ώστε να ζητήσουμε από την κεντρική κυβέρνηση δημοψήφισμα για την απαγόρευση των ερευνών και των εξορύξεων». Ηταν το 2015, τότε που η κεντροαριστερή κυβέρνηση Ρέντσι καλούσε επενδυτές με το νομοσχέδιο «Sblocca Italia» (η Ιταλία ξεμπλοκάρει). Η αντίδραση από τις τοπικές κοινωνίες, όμως, ωθούσε τα πράγματα προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Τα 12 μίλια

Ο ρόλος των ιταλικών περιφερειών, που βρίσκονταν σε επαφή με τα αιτήματα των τοπικών κοινωνιών, ήταν κομβικός. Για πρώτη φορά στην ιστορία της Ιταλίας, το 2016 επαρκής αριθμός περιφερειών συνασπίστηκε γύρω από ένα αίτημα, υποχρεώνοντας την κυβέρνηση να προκηρύξει δημοψήφισμα με αίτημα την απαγόρευση των εξορύξεων υδρογονανθράκων. Μπροστά στο ενδεχόμενο να χάσει το δημοψήφισμα, ο Ματέο Ρέντσι έκανε μια υποχώρηση απαγορεύοντας τις εξορύξεις εντός 12 μιλίων από τις ιταλικές ακτές. Σήμερα στην Ιταλία επικρατεί ένα είδος ισορροπίας του τρόμου, καθώς η κυβέρνηση 5 Αστέρων/Δημοκρατικού Κόμματος έχει «παγώσει» όλες τις άδειες μέχρις ότου καταρτιστεί χωροταξικό σχέδιο το οποίο θα καθορίσει αν υπάρχουν στη χώρα περιοχές κατάλληλες για εξορύξεις και ποιες είναι αυτές. Οσο για το επιχείρημα ότι αν η Ιταλία πει όχι, τα κοιτάσματα της Αδριατικής θα αντληθούν από την γειτονική Κροατία, εξέλιπε το 2016 όταν η κεντροδεξιά κυβέρνηση της Κροατίας αποφάσισε να προστατεύσει τις Δαλματικές ακτές, εγκαταλείποντας τις εξορύξεις στη θάλασσα.

Ο ΚΑΙΡΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟ

Καιρός σήμερα και πρόγνωση καιρού για κάθε περιοχή

Κοινωνικη δικτυωση